Coś więcej niż Teatr - tak z seniorami pracuje Stowarzyszenie Gildia Superbohaterów

Jakim zainteresowaniem cieszą się prowadzone przez waszą organizację zajęcia teatralne?

- Zajęcia cieszą się całkiem sporym zainteresowaniem, co jest bardzo budującym faktem ze względu na wiek naszych uczestniczek. Nasza grupa liczy 15 Pań w wieku 60+. Podczas rekrutacji do projektu nie mieliśmy żadnych problemów z zebraniem grupy a wręcz przeciwnie na każde kolejne warsztaty Panie przychodziły ze swoimi koleżankami, które dołączały do nas.

Co daje aktorom-amatorom udziale warsztatach? Czy to forma terapii?

- Nasze aktorki wielokrotnie podkreślały, że udział w warsztatach jest dla nich szansą na wyjście z domu, spotkania się z rówieśnikami, ćwiczenia pamięci czy radzenia sobie z emocjami. Zdecydowanie jest to arteterapia. Poprzez grę aktorską Panie przeżywają emocje, wchodzą emocjonalnie w graną przez siebie rolę, jest to dla nich szansa na pracę z trudnymi emocjami, z którymi borykają się na co dzień. Poza tym jak się pewnie domyślasz na zajęciach jest bardzo gwarno i śmiesznie. Panie uwielbiają opowiadać dowcipy, historie ze swojego życia, lubią też obracać w żart swój wiek i stan zdrowia. Wszystko to ma aspekt teoretyczny i sprawia, że nasze aktorki po zajęciach wychodzą uśmiechnięte i "lżejsze" w kontekście trudów życia codziennego.

Jak wyglądają prowadzone przez was warsztaty teatralne?

- Warsztaty prowadzę razem z Dagmarą Miałkowską, która jest współzałożycielem naszego stowarzyszenia. Dzielimy się naszymi rolami. Dagmara wspaniale wciela się w rolę reżysera. Proces tworzenia spektaklu jest zasadniczo zawsze taki sam. Ponieważ jesteśmy we dwie, tworzenie całej sztuki łącznie z napisaniem scenariusza, stworzeniem scenografii, oprawy muzycznej i oczywiście niezliczonych prób spoczywa na naszych barkach. Na szczęście sprawia nam to niesamowitą frajdę. Tworzenie sztuki zazwyczaj rozpoczyna się od wymyślenia pomysłu na nią. Panie także uczestniczą w tym procesie i dają swoje propozycje. Po tym punkcie przechodzimy do pisania scenariusza. Ostatnio realizowaliśmy projekt jakim był teatralny klub seniora (finansowany w ramach grantu z Lokalnej Grupy Działania w Toruniu), którego celem pośrednio była nauka naszych aktorek obsługiwania AI. W związku z tym wykorzystaliśmy sztuczną inteligencję do napisania scenariusza teatralnego. Było przy tym dużo emocji, sporów i śmiechu, ale udało się. Stworzyliśmy wspólnie nowoczesny przekład "Nowych szat króla" o tytule "Nowe szaty prezydenta". Kiedy scenariusz jest gotowy, przechodzimy do prób. Najpierw czytanie przy stole, oswajanie się z tekstem a później próby włączające już naukę ruchu scenicznego i gry aktorskiej. Do tego dochodzi opracowanie oprawy muzycznej, co jest moją działką i nauka aktorek wokalu i dopracowanie go tak by to dobrze brzmiało z gitarą. Z reguły wybieramy piosenki, które Panie znają i tworzymy ich własną interpretację muzyczną. Jeśli ustalimy, że do sztuki dobrze by było włączyć tanieć, wówczas na warsztaty przychodzi nasza koleżanką ze stowarzyszenia Joanna Kurzac, która uczy Panie układów. Kiedy sztuka jest gotowa, kontaktujemy się z różnymi instytucjami w Toruniu jak np. Przedszkola, DPS-y, ośrodki ZOL, warsztaty terapii zajęciowej itp. i rozpoczynamy nasze tournée.

Czego wy - jako instruktorzy - uczycie się od waszych beneficjentów?

- Tu cię pewnie zaskoczę, ale pogody ducha, optymizmu, nienarzekania na prozaiczne problemy oraz wykorzystywania energii na 100%. Za każdym razem gdy prowadzę warsztaty mam wrażenie, że panie mają więcej mocy niż ja. To na początku było trochę dołujące uczucie, ale po jakimś czasie zaczęłam z tego czerpać bardzo dużo dobrego. Bo wiesz, przychodzisz do pracy i masz w głowie, że jesteś zmęczony, że się kiepsko czujesz, że masz tyle rzeczy na głowie i nagle widzisz panią po osiemdziesiątce, która uczy się tekstu, skacze po scenie, śpiewa, tańczy i mówi, że po naszych zajęciach ma jeszcze kilka innych. To dodaje siły, motywacji i tworzy bardzo pozytywny obraz starości. Część naszych aktorek nie życzy sobie np. mówienia do nich per pani, bo mówią że je to postarza. To tez świetnie uczy dystansu i zapomnienia o jakichś sztywnych, utartych zachowaniach, których nas uczono. Praca z Paniami to jest absolutny, międzypokoleniowy rollercoaster.

Gdzie i kiedy można zobaczyć efekt prowadzonych przez was warsztatów teatralnych?

- W dużej mierze jest to uzależnione od tego czy uda nam się pozyskać środki na te przedsięwzięcia. Dzięki temu, że otrzymujemy dotacje, Panie nie muszą płacić za udział w warsztatach, możemy im zapewnić posiłek i napoje oraz oczywiście mamy fundusze na stroje, scenografię itp. Ponieważ realizujemy je w ramach dotacji wystawiamy przedstawienia w miejscach, w których przynoszą one frajdę odbiorcom, którym na co dzień może jej brakować. Dlatego staramy się zawsze zaopiekować domy pomocy społecznej, warsztaty terapii zajęciowej, ZOLe itp. Poza tym wystawiamy sztuki w przedszkolach aby dbać o przekaz międzypokoleniowy. Bywało także, że byliśmy zapraszani na festyny lub do kościołów na jasełka i tam też z chęcią występowaliśmy.

Czy planujecie kontynuować zajęcia teatralne?

- Aktualnie czekamy na wyniki konkursu, który został ogłoszony przez Urząd Marszałkowski. Jeśli otrzymamy fundusze to kolejny cykl zajęć teatralnych ruszy w kwietniu.

Jakie życzenia chciałbyś złożyć uczestnikom zajęć z okazji międzynarodowego dnia teatru?

- Przede wszystkich nieustającej pogody ducha, radości, zdrowia, tej niesamowitej energii, którą wnoszą na scenę. Dalszego rozwoju sztuki jaką jest gra aktorska i superbohaterskiej mocy, którą mogłoby obdarować cały świat.